Hücredeyim bu gece
Resim yap dediler bana
Boş bir sayfa
Bir kaç renk boya
ve bir fırça verdiler..
Hiç farkında değilim.
Bizi çizmişim....
Bir hücredeyim bu gece
Şiir yaz dediler bana
Bir kağıt, bir kalem ve bir mum verdiler..
Mum ışıkla raks ederken
Hiç farkında değilim
Bizi yazmışım.....
14 Ağustos 2012 Salı
Son günlerde kişisel yoğunluklarım var.Neyin ne olduğunu kavramakta güçlük çekiyorum.duygularım ve mantığım çatışıyor.Hatta acıyla sarsılıyor.Mantığımın sesini dinlemeye çalıştıkça yüreğim ağlıyor.Son günlerde yaşıyorken yarım kalanları ve yaşamak isteyipte yaşayamadıklarımı kabullenmeye çalışıyorum.Çok zor biliyormusun ? . Bu çok zor......
Bilirsin mutluluğu yağmurlara benzetirim.Varlığının Varlığıma karıştığı yaşanmışlıklar vardıya hani yarım kalmadan önce yaşanan yaşanmışlıklar.; Kendimizi kapıp koyverdiğimiz zamanlar, hani varlığının varlığımla ayakta durduğunu söylediğin zamanlar, hani yarım kalmadan önce....İşte o zamanlar seninle sırılsıklamdım.Oysa şimdi bir damla suya hasretim.Öylesine kuruyum ki sonbahar yaprakları gibi, ve rüzgarlar öylesine acıtıyorki beni mutsuzum yüreğim ağlıyor,...Ben ağlıyorum,.. Son günlerde günün aydınlığını anlamıyor güneşin sıcaklığını hissetmiyorum.Gündüz geceden farksız; geceler ise zifiri karanlık. Eskiden karanlıkları severdim.çünkü karanlıkları seninle solumak ve aydınlatmak vardı; hani yarım kalmadan önce....
Son günlerde kendim gibi davranamıyorum.Sen dahil herkesten içimde kopan fırtınaları gizlemeye; yüreğimin yangınlarını gizlemeye çalışıyorum.Sana anlatmak isteyipte anlatamadıklarımı yine sevmediğim gecelere anlatıyorum.son günlerde her geçen gün yaşamdan ve kendimden koptuğumu hissediyorum.Yaşamdan ve kendimden koptukça sana daha çok bağlanıyor ama senden kopamıyorum.Son günlerde herkesten ve her şeyden kaçıyorum.Kendimden bile.... Senden kaçamıyorum....Kendimden vazgeçtim..Senden geçemiyorum...Ben yine sevmediğim gecelere haykırıyorum.. :
SENİ ÇOK SEVİYORUM .... SENİ ÇOK SEVİYORUM ve SENİ ÇOK SEVİYORUM.....
Bu sabah acelem yoktu. Otobüsten indikten sonra yavaş yavaş yürürken, aynı otobüsten inen ve benim önümde yürüyen üç adamın davranışları dikkatimi çekti..En öndeki sanki arkasından biri kovalıyormuş gibi hızlı adımlarla yürüyordu. Arkasından gideni bir hayli geride bırakmıştı. Kendi kendime << Bu adam kesinlikle yaşamda başarılı olacaktır diye düşündüm.. >>
Onun arkasından giden sakin adımlarla ilerliyordu. Belki bu adamda yaşamda bir şeyler başarabilir diye mırıldandım...
En arkadan gelen adam sanki hiç bir amacı yokmuş gibi sağına soluna bakınıyor, salına salına yürüyordu. Onun için ise şunu düşündüm.<< İşte yaşamda hiç bir işe yaramayacak serseri..>>
Tam o sırada bir gerçeği fark ettim.Ben bu adamların üçününde gerisindeydim ve hiç bir şey yapmıyor onları sadece seyrediyordum....
EN ARKADAKİ SEYİRCİ ADAM KESİNLİKLE OLMAYIN......
Mahkumdur insan yaşamaya.Herşeyin ilacı zaman derler yaa..Benim hiç zamanım olmadı aslında...Zamansız tanıdım ,zamansız sevdim , zamansız terk edildim..zaman hep sorunum oldu hayatımda..Senin için şiirler yazdım karanlık odamda.Yine zamanım yoktu aslında ,uykumdan çaldığım zamanlarda sen döküldün dilimden o anda.Yine zamansız olacak ya duymak istediğin iki kelimeyi söyleyeyim sana''SENİ SEVİYORUM''.Zamansız olsada.
Hücredeyim bu gece
